Elektroconvulsietherapie (ECT)

Electro Convulsieve Therapie, ECT, is een behandeling waarbij met behulp van elektrische stroom de hersenen worden beïnvloed. Dit gebeurt onder algemene anesthesie en na toediening van spierverslappers. Deze behandeling wordt in de psychiatrie met name toegepast bij mensen met een ernstige depressie, waarbij andere behandelvormen niet zijn aangeslagen.
Vroeger sprak men van elektroshockbehandeling.

 

Visie

Via Helpdesk, forum en ervaringsdeskundige medewerkers bereiken Stichting Pandora ervaringsverhalen en vragen rond elektroconvulsietherapie (ECT), ook wel elektroshock genoemd. Patiënten signaleren dat ECT effectief de stemming kan verbeteren. Terugval en blijvend geheugen- en concentratieverlies is echter een groot en invaliderend probleem. Mensen voelen zich onvoldoende voorgelicht en geholpen inzake deze bijwerkingen. Zij vragen geïntegreerde zorg en begeleiding tussen en na de shockbehandelingen.

ECT wordt vooral toegepast bij mensen met een ernstige depressie, waarbij andere behandelvormen niet zijn aangeslagen. Er is de laatste tijd echter sprake van een toenemend aantal behandelingen, van toepassing in een vroeger stadium en uitbreiding van de indicaties voor behandeling met Elektroconvulsietherapie. De Richtlijn Elektroconvulsietherapie (2000) van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie (NVvP) geeft aan dat ECT niet alleen kan worden toegepast bij Depressieve stoornissen, maar o.a. ook bij Bipolaire stoornissen, Schizofrenie, Letale Katatonie/neuroleptisch maligne syndroom, Delier, Morbus Parkinson. In de Richtlijn ‘Besluitvorming dwang: opname en behandeling (NVvP, 2008)’ worden psychofarmaca en ECT bovendien als ‘de belangrijkste behandelmogelijkheden onder dwang’ genoemd. Hierin wordt gesteld dat ‘qua effect op symptomen en kwaliteit van leven gedwongen behandeling niet onder doet voor vrijwillige behandeling’ en dat dit ‘het best onderzocht is voor psychofarmaca en ECT’. Hieraan wordt toegevoegd ‘dat er geen echte alternatieven zijn die als gedwongen behandeling toepasbaar zijn.’

Stichting Pandora heeft zich uitgesproken tegen electroshock onder dwang. Zij signaleert grote onrust onder patiënten over de mogelijkheid van behandeling met elektroshock onder dwang. Stichting Pandora maakt zich zorgen over de kwaliteit van indicatiestelling en toepassing. Zij vraagt meer aandacht voor het patiëntenperspectief en mist onderzoek naar ervaringen van patiënten, op de korte en lange termijn. Stichting Pandora bepleit bij toepassing van ECT meer aandacht voor de context, onderliggende problemen, voorlichting, nazorg en de consequenties van geheugenverlies voor de maatschappelijke positie van mensen. Toepassing bij jongeren behoeft grote restrictie en bijzondere kennis van zaken en begeleiding.